Ιερόσυλοι, κουφιοκεφαλάκηδες, μπαχαλάκηδες, εμφυλιοπολεμικοί ή όλα τα μωρά στην πίστα…

Το παρακάτω ποίημα της Ιουλίας Ζαννάκη είχε έρθει προ διμήνου στο Εν Άνδρω, που διαχειριζόμαστε. Είχε γραφτεί πριν αρκετό καιρό. Το βρήκαμε τυχαία και αυτές τις μέρες που μέσα στο γιορτινό κλίμα των ημερών συνεχίζονται οι τελευταίες «αψιμαχίες» μετά τα ετήσια καθιερωμένα επετειακά «Δεκεμβριανά», που εφέτος απέτυχαν να διαλύσουν την Αθήνα. Και σκεφτήκαμε πως αυτά που γράφει η κυρία Ιουλία - μητέρα και γιαγιά - έχουν ένα δικό τους ξεχωριστό ενδιαφέρον. Παραθέτουμε τους στίχους και ακολουθεί ο δικός μας σχολιασμός… Ιερόσυλοι Της Ιουλίας Ζαννάκη Περπατούσα στους δρόμους υψώνοντας τη φωνή μου στεντόρεια. Έλεγα: "Θέλω", "έχω δικαίωμα", "απαιτώ" και οι λέξεις  ανέμιζαν τα μαλλιά  μου, γέμιζαν χιλιάδες

Ιερόσυλοι

Αθήνα

Διαβάστε Περισσότερα στο pronews.gr